PATRICIA LINO
  • PUBLICATIONS
    • BOOKS
    • POEMS
    • POETOGRAPHICA
    • PERFORMANCES
    • ARTICLES
  • ABOUT
    • BIO
    • PRESS
    • CV
  • EVENTS
  • CONTACT
  • PUBLICATIONS
    • BOOKS
    • POEMS
    • POETOGRAPHICA
    • PERFORMANCES
    • ARTICLES
  • ABOUT
    • BIO
    • PRESS
    • CV
  • EVENTS
  • CONTACT
῞Ωσπερ τόδε. οἶσθ ὅτι ποίησίς ἐστί τι πολύ· ἡ γάρ τοι
ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ ὂν ἰόντι ὁτῳοῦν αἰτία πᾶσά ἐστι
ποίησις, ὥστε καὶ αἱ ὑπὸ πάσαις ταῖς τέχναις ἐργασίαι
ποιήσεις εἰσὶ καὶ οἱ τούτων δημιουργοὶ πάντες ποιηταί.

La poesía significa originalmente creación, y la creación,
como saben, puede adoptar muchas formas. Cualquier acción
que haga que algo surja de la inexistencia
a la existencia puede llamarse poesía,
y todos los procesos, en todos los aspectos,
son tipos de poesía, y todos quienes los realizan son poetas.

 
 
Poesia significa originalmente criação e a criação,
como sabem, pode tomar várias formas. Qualquer ação
que seja a causa de uma coisa a emergir da
não-existência para a existência pode ser chamada poesia e
todos os processos em todas as matérias são tipos de
poesia e todos aqueles que os fazem são poetas”.
 
Platão, Symposium. 250b-c.





















​



​PATRÍCIA LINO. AUTORRETRATO COM FUTURO. 2021. [EXCERTO]

​TEXTO, VÍDEO, ANIMACIÓN, VOZ Y MÚSICA Patrícia Lino

​
Publicado en Brasil (Ouriço, 2021)











​




PAELLA

Cortando los tomates para un almuerzo soleado de domingo
que su madre le enseñó a cocinar bajo su asa y las risas 
de San Juan, a donde se mudó la señora Guadalupe 
después de que su marido muriera hace cinco largos años
y donde asistía, los viernes, a un curso gratuito de escritura 
poética, no las otra, porque siempre le interesaron
más que los novelistas, los poetas, que lanzan
como ella decía, palabras a la sombra y esperan
no se sabe exactamente qué, quiénes, no hubiera 
valor en la oscuridad, y donde aprendió sobre traducciones
totalidad, la belleza del detalle inútil, que la poesía dice
lo que dice diciendo y que ella es, sin prerrogativas
lo opuesto de lo que todos piensan que ella es 
como un palo invisible dispuesto a golpear a los ausentes
y operativos, Mariana rápidamente se despeina 
y pregunta:

—¿Crees que vale la pena escribir un libro de poemas?

Sacudiendo los dedos, Maíra comienza a cortar el pimiento.
rojo, y piensa sin demora en el último libro que leyó
por Rosario Castellanos, recomendado, hace unos meses
por una amiga de la infancia, y como a ella también le gustó 
y mucho, Juana de Ibarbourou, que no se olvidó
por verla tantas veces en todas partes, de su rosa
vertical y blanca, perforando discretamente el movimiento 
de la continuidad misma, materializándose así
la palabra, tan robusta como un martillo especulativo
tan brillante y rojo como esta verdura, curioso
de hecho, como todo sigue existiendo a pesar del mundo
áspero e implacable, desde la superficie, y la gran canción
¿qué es exactamente la gran canción sino la insistencia
en reinventar la vida, con los pies en la tierra, y la tierra
en ambas manos, hasta que se endereza, suspira
y responde:







— No me parece. Ya hay muchos.













​

Picture

NÃO
POEMA VISUAL. 2020

Publicado en Brasil (Casa das Rosas, 2020)



​



​

​
NÃO
VIDEOPOEMA. 2020
​
TEXTO, ANIMACIÓN Y MÚSICA Patrícia Lino

Publicado en Suécia (Língua-Lugar, 2021)





​



​








CUANDO DICEN QUE NO LES GUSTAN LOS POEMAS

Lo lamento todo, llorando y gimiendo, me arranco el pelo
me arrastro por las calles de la ciudad, fumo considerablemente
más, me rasco los brazos y las piernas, exagero en la bebida
y los amores, pierdo apetito, peso y músculos, esperanza y decoro.
Y eso, ah, sin mencionar cómo no escribo absolutamente
nada durante días, llorando y gimiendo, como un perro
angustiado y afligido, hasta que lentamente termino, tumbada
junto a las feroces olas del Pacífico, donde pregunto, casi
gritando, como Ulises preguntó a las gaviotas de Ogigia:

— Gaviotas, ¿por qué yo, por qué yo?










yo patrícia lino de águas santas porto portugal mujer dedicadisima 
a las tareas de una vida socialmente inútil insignificante &  ilustre observadora
de lo cotidiano intranscendiente pertenezco a la generación joven irreal + hype
de un país donde no vivo que me ve rara y obliga a rechazar el hermoso ejercicio
ensimismado de mis contemporáneos yo patrícia doncella
de las ideas en pie me tragué prolíficamente el verso arbitrario y el coro acomodado
y no seguiré las reglas no beberé del hermoso cáliz hasta la sórdida palmadita
en la nuca hasta el aplauso hinchado de las hermosas masas agitadas
yo lino sostengo en estas caderas diabólicas una daga única y brillante
y el asombro apocalíptico de que no haya nadie que me libre de este hambre histórica


eu patrícia lino de águas santas porto portugal mulher dedicadíssima
aos fazeres de uma vida socialmente inútil nímia & ilustre observadora
do dia a dia intranscendente pertenço à geração moça irreal + hype
de um país onde não vivo que me estranha e obriga à recusa do bonito
exercício ensimesmado dos meus contemporâneos eu patrícia donzela
das ideias em pé engoli prolífica o verso arbitrário e o coro apessoado
e não cumprirei as regras não beberei do lindo cálice até à palmadinha
sórdida na nuca trigueira ao aplauso inchado das belas massas agitadas
eu lino seguro sobre estas ancas endiabradas um punhal brilhante único
e o espanto apocalíptico de que não há quem me livre desta fome histórica






















​


A MÍMICA DAS ONÇAS

Os ameríndios não se moviam como os europeus, porque tinham o poder de ser onças. Onçar. Isto incomodava muito os europeus, que caminhavam de um modo sério e estreito. Mas o que incomodava mais os colonos era o silêncio dos ameríndios, que, por terem superpoderes, dispensavam as palavras e sobretudo a escrita. Imitavam, além disso, o modo como os europeus se moviam, porque a artificialidade do movimento, tão distante da destreza animal, lhes parecia muito engraçada.

Não havia como responder à mímica das onças, porque a um exercício mímico deve responder-se sempre, como numa breakdance battle, com outro exercício mímico. E os europeus só conheciam as palavras.

O exercício mímico vence, de resto, o exercício oratório. Foi por esta razão que o gesto concreto de Diógenes, que soltou um galo na ágora, ultrapassou a ideia comparativa de Platão.

Foi também por esta razão que a arte da performance nasceu nas Américas.

E é também por esta razão que o humor é uma forma de violência.



















​



​EL MIMISMO DEL JAGUAR
 
Los amerindios no se movían como los europeos, porque tenían el poder de ser jaguares. Jaguar. Esto molestó mucho a los europeos, que caminaban de manera seria y estrecha. Pero lo que más molestaba a los colonos era el silencio de los amerindios, quienes, por tener superpoderes, prescindían de las palabras y sobre todo de la escritura. Imitaban también el modo de moverse de los europeos, porque la artificialidad del movimiento, tan alejada de la destreza animal, les parecía muy divertida.
 
No había manera de responder a la mímica de los jaguares, porque a un ejercicio de mímica siempre hay que responder, como en una batalla de breakdance, con otro ejercicio de mímica. Y los europeos sólo conocían las palabras.
 
El ejercicio mímico, además, triunfa sobre el ejercicio oratorio. Fue por esta razón que el gesto concreto de Diógenes, al soltar un gallo en el ágora, superó la idea comparativa de Platón.
 
Fue también por esta razón que nació el arte de performance en las Américas.
 
Y es también por esta razón que el humor es una forma de violencia.

​​
Picture
Picture
Picture

​A MÍMICA DAS ONÇAS

Edições Macondo. Brasil. 2023












Picture
Picture

​O KIT DE SOBREVIVÊNCIA DO DESCOBRIDOR PORTUGUÊS NO MUNDO ANTICOLONIAL

​CÍRCULO DE POEMAS. BRASIL. 2024








​​​
O KIT DE S
OBREVIVÊNCIA DO DESCOBRIDOR PORTUGUÊS
NO MUNDO ANTICOLONIAL



​




Picture
PORTUGAL
POEMA VISUAL. 2019

Publicado en Portugal (BUALA, 2020; Impérios, Instituto de Ciências Sociais, Universidade de Lisboa, 2020).
Exibido en Mexico (2019), the US (2019) y Portugal (2019)

​


​

MUSEU DOS DESCOBRIMENTOS: PORTUGAL 2019




​



​


Picture

​PIXO
POEMA VISUAL. 2020


​Visual poem calked from the pichação made on the group sculpture of Priest António Vieira and three Amerindian children. June 2020. Original photo by Marco Fidalgo.

This group sculpture was built and installed in Lisbon by Câmara Municipal de Lisboa in 2017. In June of 2020, an anonymous group of people intervened in the same group sculpture by covering António Vieira's face, drawing three hearts over the chests of the Amerindian children, and writing on the bottom of the group sculpture "DESCOLONIZA" (decolonize). ​

​




​
​

​VIBRANT HANDS
BASADO EN 12 TISANAS DE ANA HATHERLY
CORTOMETRAJE. 2019
​
ESTADOS UNIDOS + PORTUGAL. 2019

​





​


VARIAÇÕES SOBRE A SAUDADE









​







Picture
Picture

​I WHO CANNOT SING

​



​


​

DAEDALUS 22/1
Videopoema/videoensayo. 21

Publicado en Brasil (Revista Rosa, 2021)




​



VISUAL POEM IS LOOKING FOR LITERARY CRITIC
​TO HAVE A SERIOUS RELATIONSHIP





​

Picture
AUGUSTO DE CAMPOS
VIVA VAIA

1972

​


​RECREACIÓN DE VIVA VAIA. 2021















​

VIRADA

VAPOR







​






​



BINÓMIO
Poema tridimensional. 2021










​


​
​​PREOCUPAÇÃO

Cuido saber onde pôr as vírgulas
mas não cuido saber onde pôr-me











​

Picture
Picture








​



O meu braço translúcido
e plagiotrópico
reescreve a tradição
obliquamente
​

Chegará ainda o dia em que me elogiarão de torta
e em que eu poderei finalmente dizer

Que dores terríveis de costas







​

Picture
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture


















​


​AMOR TRANSATLÁNTICO

Dile que hoy vuelvo a casa.

En cuanto llegue, saltando la verja
tras la alegría desenfrenada de los perros
tocaré la puerta. Una sílaba enorme.
Me mirará con asombro, las dos envejecemos
tan rápido. Mãe.

Dile que mañana vuelvo a casa
y que California me ha retrasado.

En cuanto llegue, tocando el timbre
tras la alegría desenfrenada de los perros
abrirá la puerta. Una sílaba tremenda.
Mãe. Tócame siempre la cara tres veces
para ver si existo. No existo.

Dile que vuelvo a casa el mes que viene
y que Sudamérica me ha retrasado.

Me estará esperando, sonriendo:
entre la alegría desenfrenada de los perros
me preguntará qué vi y escribí.
São Paulo, Santiago, Bogotá
mil recursos verbales, estudios
anatómicos, ruidosos, atómicos.
Una sílaba larga, un amor transatlántico.
“No hay vida para tantos fuegos”
dirá la madre. “Poemas, quizás”.

Dile que volveré a casa el año que viene
y que las palabras me han retrasado.





​
​


ELA. 
VIDEOPOEMA. 2022

POEMA Maria Firmina dos Reis. 1871.
VÍDEO, ANIMACIÓN, MÚSICA Y VOZ Patrícia Lino

Presentado en FLIP — Festival Literário Internacional de Paraty








​







​

Quero um samba de raiz o busto do Leão
Hebreu 5k de Kavafy Vertov até à falta de visão

Quero muito escrever um conto sobre baratas
que apareça outro gato desgrenhado numa caixa de batatas

ao chegar ao teu parque de estacionamento
Quero dezoito acordes de violino e uma hora de esclarecimento

numa pastelaria com wi-fi sobre a teoria das cordas
Quero que todos saibam que eu quero saber como é quando acordas

Quiero una samba de raiz, el busto del León
Hebreo 5k de Kavafy Vertov hasta perder la vista

Tengo muchas ganas de escribir una historia sobre cucarachas
que otro gato despeinado aparezca en una caja de patatas

cuando llegue a tu aparcamiento
Quiero dieciocho acordes de violín y una hora de esclarecimiento

en una panadería con wifi sobre la teoría de cuerdas
Quiero que todos sepan que quiero saber cómo es cuando despiertas


Quero uma taça de gelatina duas colheres metálicas
o cheiro das tuas orelhas numa tarde farta de dálias

Quero muito as tuas mãos pequenas sobre a minha testa
um beijo húmido à entrada da casa e outro à saída da festa

Quero a chávena média o cobertor do lado esquerdo do sofá
dormir quero tanto dormir contigo 250g de açúcar no chá

Quero todos os lugares onde tu estás ou estiveste
que no meu funeral chores mais que todos que rasgues uma veste

Quero a tua cabeça apenas a tua cabeça nas minhas costas
um pão com manteiga os meus lábios nas tuas unhas tortas

Quiero un tazón de gelatina, dos cucharas de metal
el olor de tus orejas en una tarde llena de dalias

Quiero de verdad tus pequeñas manos en mi frente
un beso húmedo al entrar en casa y otro al salir de la fiesta

Quiero la taza mediana, la manta a la izquierda del sofá
dormir tengo tantas ganas de dormir contigo, 250g de azúcar en el té

Quiero todos los lugares donde estás o has estado
que en mi funeral llores más que nadie que te rasgues una vestidura

Quiero tu cabeza solo tu cabeza en mi espalda
un pan con mantequilla mis labios en tus uñas torcidas











​


Picture
Picture
Picture
Picture
A ILHA DAS AFEIÇÕES

Círculo de Poemas. Brasil. 2023

​

Picture
Picture


[PRÓLOGO]
UNA HISTORIA MUY DIFERENTE



No pido nada más que el canto, porque vine
para cantar, y la paciencia de quien espera
inclinada sobre la ciudad, tu aroma
flotando sobre el fregadero y la estufa: escucha, tú
que viniste a mí con el peso de la alegría
aún no has llamado a mi puerta, con la camisa
abrochada hasta arriba, tímida y sonriente
para decirme que el amor sería un salto

portugués. Si no eres tú, ¿con quién me puedo importar
yo? Sabes, porque llegas cantando
que no se regresa de un amor sin fecha.
Yo también lo sé, porque te conocí cuando alineé
con el tuyo el vuelo de ambas manos, y a ti
que feliz pasas el café junto a la gata
recogiendo pequeñas victorias en el espacio
dije: si vine desde hace siglos para desearte más

¿cuándo llamarás, entonces, a mi puerta, midiendo
con tus pulgares el tamaño de mi sonrisa grande
tuya por derecho, para desearme por otros siglos más
todavía? Nuestro oficio, al fin y al cabo, es entre la crudeza
y el desbande. Establecer afectos con la boca: encontrar
muchachitas que somos, la espiral de reconciliación
con el mundo: te hablo ronca y lentamente según
el estrecho comienzo que se abre para nosotras como la mañana

Y guardo para ti mi corazón antiguo 







PICO DE INCERTIDUMBRES



​Pero parece que te has ido. Las ancianas de la playa dicen
que no volverás, y están roncas, tan roncas
que no entiendo qué dicen después: ¿que te cansaste, que te quemaste con el sol, o ambas cosas? Porque
de repente, tomé la forma de un cuerpo
que respira
y se obliga
al canto chueco

y como todos los chuecos
a caminar en diagonal
y emocionada
por caminar en diagonal

ENTRADA VIDEOGRÁFICA DE LA PERFORMANCE
NÃO SEREI PARA TI/ MENOS DO QUE UM SOL
​





​Sabe que não sou muito mais do que isto.
Dois olhos e uma boca sem país, um pé na frente
do outro, e que isto não espantaria ninguém
senão alguém entre a gente e o pouco
que há agora para dizer à gente sobre ela mesma.
 
E que apesar disto, te encontrei a meio da resma
de corpos e corações, e te quero tão de repente
e que isto não espantaria tampouco ninguém
se não fosse a ti que amo pela primeira vez
com a mão quente de dar-ta. E, por favor
sabe que sou muito mais imberbe do que isto 
ou do que os que namoram no parque à tarde
quando ta dou de certeza aos trinta e três.
 
Sabe que não tive muitas certezas, talvez
uma ou duas na escuridão, e que são tão certas
quanto um estorninho ter na pata quatro dedos
para projetar-se no espaço, e que enquanto faço
no intervalo dos beijos, esta canção, tu pousas
no meu peito a cabeça brilhante. Sei, e amo-te
a respirar o teu embalo. Apaga-se a luz o bastante.
 
Sabe que isto quer dizer o tudo que poderia.



Sabe que no soy mucho más que esto.
Dos ojos y una boca sin país, un pie delante
del otro, y que esto no sorprendería a nadie
excepto a alguien entre la gente y lo poco
que hay ahora para decir a la gente sobre ella misma.


Y que a pesar de esto, te encontré en medio de la montaña
de cuerpos y corazones, y te deseo tan de repente
y que esto tampoco sorprendería a nadie
si no fuera a ti a quien amo por primera vez
con la mano cálida de dártela. Y, por favor
que sepas que soy mucho más imberbe que esto
o que quienes coquetean en el parque por la tarde
cuando ta le doy con certeza a los treinta y tres.


Sabes que no he tenido muchas certezas, quizá
una o dos en la oscuridad, y son tan ciertas
cuanto un estornino usar los cuatro dedos en la pata
para proyectarse al espacio, y que mientras hago
entre besos, esta canción, apoyas tu cabeza
brillante en mi pecho. Te conozco y te amo
respirando según el ritmo de tu sueño. La luz se atenúa lo bastante.

​
Sabe que esto significa todo lo que podría.






​φωνεί-
σας ὐπακούει

Tu voz tan suave
y tu risa maravillosa


καὶ γελαίσας ἰμέροεν, τό μ᾽ ἦ μὰν
καρδίαν ἐν στήθεσιν ἐπτόαισεν·
ὠς γὰρ ἔς σ᾽ ἴδω βρόχε᾽, ὤς με φώναι-
σ᾽ οὐδ᾽ ἒν ἔτ᾽ εἴκει,

De hecho, esto
hace que mi corazón lata con fuerza en mi pecho.
Porque cuando te miro,
ya no puedo hablar.


ἀλλ᾽ ἄκαν μὲν γλῶσσα †ἔαγε†, λέπτον
δ᾽ αὔτικα χρῶι πῦρ ὐπαδεδρόμηκεν,
ὀππάτεσσι δ᾽ οὐδ᾽ ἒν ὄρημμ᾽, ἐπιρρόμ-
βεισι δ᾽ ἄκουαι,

Se me rompió la lengua y un fuego sutil
inmediatamente empezó a correr bajo mi piel.
No puedo ver nada con mis ojos.
Me zumban los oídos.


†έκαδε μ᾽ ἴδρως ψῦχρος κακχέεται†, τρόμος δὲ
παῖσαν ἄγρει, χλωροτέρα δὲ ποίας
ἔμμι, τεθνάκην δ᾽ ὀλίγω ᾽πιδεύης
φαίνομ᾽ ἔμ᾽ αὔται·
 
El sudor me corre por el cuerpo y tiemblo por todas partes.

Me vuelvo más verde que la hierba
y siento que casi me muero.






​E canto. Hei de morrer por certo cantando
para ti, e temo que me aches pouco, mas sou
como o longe vira perto e à beira pertinho
tão pouco quanto imenso. Como dizê-lo?
Pude ver entre o peso da enxada e a sebenta
 
a beleza do daninho. E sou daninha, ou pedra
arremessada, terra por lavrar, um copo de vinho
impróprio, e o próprio arremesso. Peço, e talvez
não deva eu pedi-lo, mas ainda assim peço-te
que encontres dentro dos meus olhos a vergonha
dos olhos delas. Conto, e talvez não to deva contar
mas conto-to ainda assim a despir-me inteira
que até a tristeza sonha. E sonho infinitamente.
 
Sou a primeira. Duvido, duvido muitíssimo
da subida, e patino atabalhoadamente
no amor. Agarras-me pelos braços. Sorrio-te
em câmara lenta. Por que susténs o torto
por que amas tão insistentemente a minha falta
de dança? Aperto-te sem cair, não sei os passos
onde ponho os pés? Que angústia. Perdoa-me
 
se te calco. Há muito que eu não era eu.

Y canto. Seguramente moriré cantando
para ti, y temo que me encuentres pequeña, pero soy
como lo lejano se vuelve cercano y en el borde cercano
tan pequeña como inmensa. ¿Cómo decirlo?

Pude ver entre el peso de la azada y la herramienta
la belleza de lo dañino. Y soy dañina, o una piedra
arrojada, tierra sin arar, una copa de vino inadecuado, y el mismo lanzamiento. Pido, y quizás
no debería pedirlo, pero aun así te pido
que encuentres en mis ojos la vergüenza
de los ojos de ellas. Te digo, y quizás no debería decirtelo,
pero te lo digo sin embargo, desnudándome por completo
que hasta la tristeza sueña. Y sueño sin cesar.

Soy la primera. Dudo, dudo profundamente
de la subida, y patino torpemente
en el amor. Me agarras de los brazos. Te sonrío
a cámara lenta. ¿Por qué te aferras a lo torcido? ¿Por qué amas con tanta insistencia mi falta de baile? Te abrazo fuerte sin caer, no sé los pasos. ¿Dónde poner los pies? Qué angustia. Perdóname

si te piso. Hace mucho que no soy yo misma.

​


​











Perguntam-me onde dói. Não sei. E descasco uma laranja.
Há tanto tempo que me dói. Nâranj. Nâranga. Narensh.
Esta tem dez gomos. Algumas têm onze. E 10 + 11 = 21.
Não sei onde dói. Decepcionam-se médico e assistente.
Aponto o núcleo do fruto. Fazer graça é o meu signo diário
 
e estou terrivelmente doente. Um comprimido ao despertar.
Efeitos colaterais: tontura, enjoo, cansaço. Mastigo devagar.
O gomo da laranja é um pulmão ardente. Olho a membrana.
As bolsas suculentas. Recolho as cascas. Digo adeus. Chove.
Acendo um cigarro. Há tanto tempo que não saía de casa.
Sento-me na calçada. Estraçalho o clarão. Mastigo com vigor.
Sou poeta porque não fui citricultora. Nasci há três mil laranjas.
Perguntam-me onde dói. Respondo que ainda não sei. E rio.
 
Se a morte é o fim do canto, o canto há de ser o começo.
Sou poeta porque fui um estorninho. Flutuo pelada na rua
e chego à vida por um fio. Há décadas para as mãos. Há tu.
Engulo o comprimido. Dou a boca ao diabo. Estou aqui.
Quero viver. A transpirar alegria burra. Namora comigo
em qualquer corpo celeste avançadíssimo. Engulo a saúde.
Coleciono as lágrimas muitas. Lanço fogo de artifício. E rio.
 
Não é mais lindo o amor a devorar a sombra.




Me preguntan dónde me duele. No lo sé. Y pelo una naranja.
Me duele desde hace tanto tiempo. Nâranj. Nâranga. Narensh.
Esta tiene diez gajos. Algunas tienen once. Y 10 + 11 = 21.
No sé dónde me duele. El médico y el asistente están decepcionados.
Señalo el corazón de la fruta. Hacer bromas es mi signo diario

y estoy terriblemente enferma. Una pastilla al despertar.
Efectos secundarios: mareos, náuseas, fatiga. Mastico despacio.
El gajo de naranja es un pulmón ardiente. Miro la membrana.
Los sacos jugosos. Recojo las cáscaras. Me despido. Llueve.
Enciendo un cigarrillo. Ha pasado tanto tiempo desde que salí de casa.
Me siento en la acera. Rompo la luz. Mastico con fuerza.
Soy poeta porque no fui citricultora. Nací hace tres mil naranjas.
Me preguntan dónde me duele. Respondo que aún no lo sé. Y me río.

Si la muerte es el final del canto, el canto debe ser el principio.
Soy poeta porque fui estornino. Floto desnuda en la calle
y llego a la vida por un hilo. Hay décadas para mis manos. Estás tú.
Me trago la pastilla. Le doy mi boca al diablo. Estoy aquí.
Quiero vivir. Exudar alegría muda. Vente a ser mi novia
en cualquier cuerpo celeste altamente avanzado. Me trago mi salud.
Recojo las lágrimas muchas. Enciendo fuegos artificiales. Y me río.

No es más hermoso el amor devorando la sombra.
​​© LINO. 2025.
  • PUBLICATIONS
    • BOOKS
    • POEMS
    • POETOGRAPHICA
    • PERFORMANCES
    • ARTICLES
  • ABOUT
    • BIO
    • PRESS
    • CV
  • EVENTS
  • CONTACT