|
JOHN FLAXMAN. DEMÓDOCO CANTANDO PERANTE ALCÍNOO E ULISSES. 1810. E enquanto o famoso cantor* narrava estas coisas, Ulisses levava, com ambas as mãos tremendas, o manto púrpura à cabeça, para cobri-la, e esconder as feições sumptuosas. Envergonhava-se por nessa figura poderem vê-lo os Feácios. Mas sempre que o divino cantor terminava mais uma canção, o seu rosto surgia de novo, Ulisses enxugava as lágrimas e, como oferta, erguia até aos deuses a taça adornada com asas. E assim que Demódoco voltava a cantar, louvado e encorajado pelos mais nobres dos Feácios, a quem o seu canto satisfazia, voltava Ulisses, cobrindo outra vez a cabeça, a emocionar-se. Entre todos os que escutavam, ninguém percebera o choro à excepção de Alcínoo que atento, e ao lado do herói, havia reparado nos gemidos que lhe comoviam o coração. *Demódoco. ταῦτ᾽ ἄρ᾽ ἀοιδὸς ἄειδε περικλυτός· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς πορφύρεον μέγα φᾶρος ἑλὼν χερσὶ στιβαρῆισι κὰκ κεφαλῆς εἴρυσσε, κάλυψε δὲ καλὰ πρόσωπα· αἴδετο γὰρ Φαίηκας ὑπ᾽ ὀφρύσι δάκρυα λείβων. ἦ τοι ὅτε λήξειεν ἀείδων θεῖος ἀοιδός, δάκρυ ὀμορξάμενος κεφαλῆς ἄπο φᾶρος ἕλεσκε καὶ δέπας ἀμφικύπελλον ἑλὼν σπείσασκε θεοῖσιν· αὐτὰρ ὅτ᾽ ἂψ ἄρχοιτο καὶ ὀτρύνειαν ἀείδειν Φαιήκων οἱ ἄριστοι, ἐπεὶ τέρποντ᾽ ἐπέεσσιν, ἂψ Ὀδυσεὺς κατὰ κρᾶτα καλυψάμενος γοάασκεν. ἔνθ᾽ ἄλλους μὲν πάντας ἐλάνθανε δάκρυα λείβων, Ἀλκίνοος δέ μιν οἶος ἐπεφράσατ᾽ ἠδ᾽ ἐνόησεν ἥμενος ἄγχ᾽ αὐτοῦ, βαρὺ δὲ στενάχοντος ἄκουσεν. Od. VIII. 83-95. Tradução de Patrícia Lino.
0 Comments
Leave a Reply. |
AuthorPatrícia Lino is a poet, an essayist, a performer, a translator and Associate Professor of poetry and visual arts at UCLA. Archives
October 2025
Categories |